Omdat mij niet duidelijk was of er weer een thema aan het Ei gekoppeld zou worden, maak ik mooi van de gelegenheid gebruik om voor één keer mijzelf als thema te nemen. Ik zou het willen hebben over mijn belevenissen als ervaringsdeskundige bij sportblessures. Tot voor drie jaar geleden ben ik welgeteld één keer geblesseerd geweest en dat was een pijnlijk mooi verhaal. In een lichtgrijs verleden heb ik op amateurniveau wielerkoersen gereden, niet eens onverdienstelijk mag ik wel zeggen. Maar goed we gaan terug naar de ronde van… Geen idee meer waar, maar ergens in een klein dorpje in Friesland begin jaren '90 van de vorige eeuw. Het peloton zette flink aan voor een premiesprint (25 gulden, daar wilde je als student wel even voor trappen) en ik reed in de voorste linie. Terwijl we op volle snelheid lagen, tegen de 60 km p/u, stak er een kat het parcours over om mijn voorwiel in te duiken. Het ene moment op topsnelheid, het volgende lag ik als een zielig hoopje mens op het asfalt. Het halve peloton over mij heen. Gebroken sleutelbeenderen, ontwrichte kaken, schaafwonden all over the place en een half peloton in een keer uitgeschakeld. Een bult ellende. Ik knipperde een paar keer met de ogen, schudde drie keer met de kop en probeerde op te staan wat amper lukte. Lang verhaal kort; hersenschudding en wat gekneusde ribben en een week ziek van de schaafwonden, je kan het eigenlijk niet eens een blessure noemen. Daarna weer 15 jaar fanatiek gewielrend, gelopen en geskied zonder één pijntje maar drie jaar geleden was het weer eens blessuretijd.

Kaprun, Kitzsteinhorn gletsjer, inktzwarte piste, keiharde oude sneeuw en een paar slecht afgestelde bindingen... horrorscenario dus. Dat van die slecht afgestelde bindingen had ik niet eens zo door. Ik had mooie nieuwe Volkl P60 ski’s af laten stellen in Nederland, te slap want op die zwarte piste klapte die onverwacht uit. Een buiteling van een paar honderd meter volgde met een gescheurde binnenste knieband als gevolg. Erg pijnlijk en vervelend dat kan ik jullie verzekeren maar zeer leerzaam voor mijzelf als fysiotherapeut. Voor het eerst kon ik voelen wat al die patiënten die ik in de loop van de jaren had helpen revalideren bij knieblessures moeten hebben doorstaan. Ook het nut van (sport)revalidatie werd mij pijnlijk duidelijk; zoals het huis van een schilder vaak slecht in de verf staat heb ik niet (goed) gerevalideerd met als gevolg dat ik een jaar later nog steeds last had van instabiliteitsklachten, echt waar (inmiddels knie weer de oude). Vervolgens ging ik in training voor de halve marathon. Als 21-jarige had ik er een gelopen in 1:14 en die tijd leek mij een mooie uitdaging om te laten zien dat het oude lijf nog in conditie is. Even vergeten dat er 14 jaar zijn verstreken en een te ambitieus trainingsschema en oh ja, die doorgezakte voeten sputterden ook even tegen. Wat na 14km begon als zeurend pijntje in de linker knie werd een forse dolksteek na 20,5km. Maar opgeven (of de ratio mee laten beslissen...!) no way. Hinkelend, strompelend bereikte ik in 1:39 de finish om vervolgens drie MAANDEN geen stap meer te kunnen verzetten. Deze keer wel wat gerevalideerd op de crosstrainer en mijn eigen knie behandeld (niet gedeclareerd bij de zorgverzekeraar overigens). Ik boek progressie. Momenteel ben ik bezig met poging twee om de 1:14 weer te benaderen en deze keer met iets meer beleid hoewel het in de halve stadsmarathon van zondag j.l. toch weer bijna mis ging door een te flitsende start.

Moraal van dit verhaal:

Blijf lekker lopen, springen, sprinten en gooien want, afgezien van een enthousiaste hond die een stukje aan je kuit mee zou kunnen lopen, veel minder link dan wielrennen. Maar gebruik je verstand en bouw altijd rustig op in afstand, snelheid en kracht. Luister naar je lichaam en negeer kleine pijntjes niet. Doorgezakte voeten, slechte schoenen, scheve bekkens, continue overbelasting, spierzwakte en verkortingen zie ik dagelijks in mijn sportpraktijk en de ervaring is dat atleten die zich in een vroeg stadium melden veel minder lang geblesseerd zijn dan types zoals ik die doorgaan tot het écht niet meer gaat. Maar verstand komt met de jaren dus er is hoop...

Dit is trouwens een mooi bruggetje naar de foto van mij met Hanneke Hink: hier als winnares van de Ladies Run. Hanneke is voormalig Vitalis-lid en jaren geleden gevraagd voor team 4Mijl van Eddy Kiemel. Na een paar succesvolle jaren raakte ze chronisch geblesseerd en is uiteindelijk gestopt. Voor, tijdens en na die periode heb ik haar behandeld en van nabij meegemaakt hoe smal het richeltje is waarover een atleet loopt. Overbelasting ligt bijna in iedere training op de loer. In het geval van Hanneke is het wel heel mooi om te zien dat als het lichaam goed is uitgerust en alle pijntjes verdwenen zijn en de liefde voor de loopsport nog altijd groot blijkt, er veel mogelijk is. Hanneke maakte vorig jaar haar come-back en is volgend seizoen weer atleet van team 4Mijl!

Mocht je overigens op dit moment of eventueel in de toekomst geblesseerd zijn of raken dan wil deze ervaringsdeskundige je graag helpen!